Ο Ηλίας Κλαρκ (γ. 1999, Λευκωσία) είναι χορευτής και καλλιτέχνης περφόρμανς με καταγωγή από την Κύπρο. Αποφοίτησε από το SNDO (School for New Dance Development) και το ECD (Expanded Contemporary Dance) στο Άμστερνταμ. Τα έργα του έχουν παρουσιαστεί σε φεστιβάλ στην Ευρώπη συμπεριλαμβανομένων της Ολλανδίας, της Ιταλίας, της Ελλάδας και της Κύπρου. Τα καλλιτεχνικά έργα του Ηλία πραγματεύονται θεματικές συνόρων, διαιρεμένων τοπίων, μνήμης και στρατιωτικοποιημένων κρατών. Ταλαντευόμενος ανάμεσα σε μια αυθυπόστατη δυναμική και το παράδοξο της αποτυχίας της, η έρευνά του διασχίζει τα σύνθετα γεωπολιτικά ζητήματα του τόπου καταγωγής του και την εμπειρία της υποχρεωτικής του θητείας στην Εθνική Φρουρά της Κύπρου. Οι παραστάσεις του ενεργοποιούνται μέσω της μεταμόρφωσης και των μεταιχμιακών χώρων, έννοιες που συνδέονται με τη μετάβαση φαντασιακών ουδέτερων ζωνών (buffer zones), που βοηθούν τον θεατή να οραματιστεί διαφορετικά είδη επανάστασης. 

Το τοπίο διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη δουλειά του Κλαρκ, και προσεγγίζεται με έναν εννοιολογικό τρόπο, όπου η δραματουργία, η τεχνολογία και το σώμα συναντώνται για να αποκαλύψουν μια υβριδική πρακτική, αναδεικνύοντας την ομορφιά που μπορεί να βρεθεί στην αργή κίνηση και μεταδίδοντας την αίσθηση της ασάφειας που φέρνει η ενσώματη εμπειρία. Ο σχεδιασμός φωτισμού και ήχου αποτελεί μέρος των πεδίων της παραστατικής του εξερεύνησης — τομείς τους οποίους ήδη αξιοποιεί για να σκηνοθετεί, να συνθέτει και να αποτυπώνει τις ιδέες του, επεκτείνοντας τη γνώση και την πρακτική του σαν δημιουργός χορού σε άλλες καλλιτεχνικές και διεπιστημονικές κατευθύνσεις.
Project: Mesaoría The New Buffer Zone
Συμμετέχω στο πρόγραμμα φιλοξενίας – Moving The New – δύο ημέρες μετά την αποφοίτησή μου από την Ακαδημία Θεάτρου και Χορού του Άμστερνταμ, όπου και είχα την έδρα μου, ακολουθώντας δύο προπτυχιακά προγράμματα στον χορό και τη χορογραφία. Για τον λόγο αυτό, με την επιστροφή μου στην Κύπρο, και επομένως κατά την πρώτη φάση της φιλοξενίας, επιθυμώ χρόνο στο στούντιο χωρίς προσδοκίες για συγκεκριμένα αποτελέσματα, προκειμένου να αποβάλω την θεσμική πίεση από το σώμα μου και σταδιακά να αποδεσμευτώ από μια περίοδο εντατικών και ταχύρρυθμων παραγωγών. Αρχικά, επιδιώκω να μετακινηθώ από την άμεση ανάγκη για πειραματισμό προς την καλλιέργεια και την εμβάθυνση ιδεών μέσα σε ένα αυθαίρετο πλαίσιο· να ξεδιπλώσω τη διεπιστημονική μου προσέγγιση στη δημιουργία παραστάσεων, να ερευνήσω νέες μορφές ανάπτυξης του χορού και να χαρτογραφήσω τα υπάρχοντα συστήματα στα οποία διεξάγεται η καλλιτεχνική μου πρακτική. Θεματικά, θα συνεχίσω την επίμονη έρευνά μου σχετικά με την εγκατάλειψη της κυπριακής νεκρής ζώνης – πιο συγκεκριμένα, πώς η πυκνότητα που συναντάται σε αυτά τα εγκαταλελειμμένα εδάφη εμπνέει μια site- specific πρακτική η οποία προσεγγίζει την περφόρμανς με πιο διευρυμένους όρους, όπου η χορογραφία αναδύεται όχι μόνο μέσα από το σώμα, αλλά και μέσα από την αλληλεπίδραση διαφορετικών μέσων: φωτισμού, ήχου και βίντεο. Κατά τη διάρκεια αυτών των τριών μηνών, επιθυμώ να βρω τα μέσα για να κατευθύνω την ερευνητική διαδικασία των έργων μου, Mesaoría (2026) και The New Buffer Zone (2024), προς τη δημιουργία μιας συνθήκης όπου το σώμα μπορεί να υπάρχει και να εκφράζεται μέσω του μινιμαλισμού. Ταυτόχρονα, αποφεύγοντας τη γραμμική ανάγνωση, προσφέροντας μια σφαιρική αντίληψη της δραματουργίας και εγκαθιδρύοντας την παρουσία μέσα από τη μεταμόρφωση σε ένα άδειο τοπίο. Δεν έχω ως στόχο την ανάπτυξη ενός και μόνο έργου, αλλά τη συνύπαρξη και εξέλιξη διαφορετικών υλικών κατά τη διάρκεια της φιλοξενίας, αφήνοντας την ίδια την πορεία της έρευνας να υποδείξει προς τα πού θα οδηγήσει.